Aan de feesttafel verklaarde de man dat hij vertrok naar een jonge en mooie vrouw, terwijl hij zijn vrouw voor iedereen vernederде. Maar het antwoord van de vrouw schokte de aanwezigen.
Viktor was er zeker van dat deze avond voor hem het begin van een nieuw leven zou zijn. Hij zat aan tafel als een heer, met een glas in zijn hand en een zelfvoldane glimlach. Naast hem zaten zijn moeder en zus. Zijn moeder keek met trots naar haar zoon, alsof hij een held was, en zijn zus keek om de haverklap op haar telefoon,脸 doend alsof het haar niets kon schelen, maar eigenlijk ving ze elk gebaar van hem op.
In Viktors zak zat een telefoon. Daar stonden berichten op van een andere vrouw — jong, brutaal, die hem «echte gevoelens» beloofde. In gedachten had hij al afscheid genomen van zijn vrouw. Haar uit zijn leven geschrapt.
De vrouw stond bij het raam. Ze ging niet zitten. In het appartement rook het naar gebraden eend en het zware parfum van zijn schoonmoeder. De lucht was dik, plakkerig, als voor een storm. De vrouw voelde hoe alles vanbinnen samenkreeg, maar haar gezicht bleef kalm. Ze had al lang begrepen: deze avond is een toneelstuk.
Viktor lachte luid en gemaakt. Hij dronk dure whisky, vertelde hetzelfde verhaal dat zijn vrouw al tientallen keren had gehoord. Toen sloeg hij met zijn handpalm op de tafel en snauwde: — Nou, waarom sta je daar? Schenk eens wijn in.
Hij knipoogde naar zijn moeder. Die zuchtte meteen en toonde medelijden: — Mijn arme jongen… Hoe draag je dit toch allemaal in je eentje. Zijn zus grinnikte en maakte een selfie met de tafel op de achtergrond.
Viktor stond op. Hij fatsoeneerde zijn jasje. Tikte met een vork tegen zijn glas. Iedereen viel stil. Hij begon te praten met een zachte, bijna zoete stem. Hij vertelde welke cadeaus hij voor zijn moeder en zus had gekocht. Hij herinnerde iedereen eraan wie hier de kostwinner is. Wie betaalt. Wie beslist.
Toen keek hij naar zijn vrouw. Zijn blik was koud. Vreemd. — Ik kan zo niet meer verder, — zei hij. — Ik ben moe. Ik vraag een scheiding aan. Hij pauzeerde even en voegde eraan toe, alsof hij van het moment genoot: — Ik heb een ander. Jong. Levendig. We vliegen binnenkort naar Bali. Mijn familie keurt mijn keuze goed. Je bent niets meer voor mij.
De stilte werd oorverdovend. Je kon de koelkast horen ronken.
— Het appartement laat ik, vooruit dan maar, aan jou over, — wierp Viktor haar toe, alsof hij een groot gunst verleende.
De vrouw liep zwijgend naar de tafel. Ze schonk een glas champagne in voor zichzelf. Ze dronk het op en begon te praten. Haar antwoord vernietigde iedereen die in dat huis was … Vervolg in de eerste reactie ‼️😱👇👇👇
— Uitstekend, — zei ze.
Viktor was zelfs even van zijn à propos gebracht. Zijn moeder slaakte een zucht van verlichting.
— Dan ontdoe ik me ook van het onnodige, — ging de vrouw met een ijzeren stem verder. — Het huis is van mij. De auto is ook van mij. Ze keek Viktor recht in de ogen. — En het bedrijf, mocht je het plotseling vergeten zijn, staat ook op mijn naam. Je hebt zelf alles op mijn naam gezet. Zodat de belastingdienst je niet lastig zou vallen. Weet je nog?
Zijn zus hief abrupt haar hoofd op. Zijn schoonmoeder werd lijkbleek.
— Dus vanaf nu, — vervolgde ze, — heb je helemaal niets meer. Het werd zo stil in de kamer dat je de klok kon horen tikken. De vrouw liep naar de deur. — En nu allemaal mijn huis uit. Nu meteen.
— Ben je gek geworden?! — sprong Viktor op. Ze gooide de deur wijd open. — Jullie hebben precies twee minuten. Daarna bel ik de politie.
Zijn moeder begon te schreeuwen, zijn zus haastte zich om haar spullen te pakken. De vrouw pakte jassen, mantels, tassen en smeet ze de gang in. — Sneller. — haar stem was koud. — Jullie zijn hier niets meer.
Viktor werd als laatste naar buiten geduwd. De deur sloeg dicht. Het slot klikte. 😦😐😐
