Om wraak te nemen op zijn vrouw, verkocht de echtgenoot zijn deel van het huis aan de eerste de beste dakloze die hij tegenkwam, en vloog zelf met zijn minnares naar de zee: maar hij had geen flauw vermoeden wat voor verrassing zijn vrouw voor hem had bereid ․․․
— Maak kennis, schat, dit is onze lokale zwerver, — zei de man met een gemene grijns, terwijl hij de deur opengooide en een magere, onverzorgde man in een oude jas het appartement binnenliet. — Vanaf nu woont hij in ons huis. Voed hem, was hem, geef hem nieuwe kleren. Je mag zelfs met hem trouwen. — Wat bezielt je? Waar heb je het in vredesnaam over? — de vrouw werd lijkbleek.
— Ik ben moe van je, — wuifde hij haar weg. — Ik verlaat je voor een ander, een jongere en mooiere vrouw. En jij rot hier maar weg, het kan me niks schelen. Ik had dit huwelijk alleen nodig voor een zoon, en hij is al volwassen, mijn leven ligt nog voor me. Doei, schat. De avond ervoor had de man haastig een contract opgesteld bij een bevriende notaris: hij had zijn helft van het appartement daadwerkelijk verkocht aan de «eerste de beste» — de dakloze Viktor, die hij bij de supermarkt had opgepikt en gekocht had voor een fles en een paar duizend. Het leek de man een geniale wraak: de vrouw moest nu volgens de wet haar huis delen met een zwerver. Nadat hij Viktor een vergeelde map met documenten had overhandigd, sloeg hij de deur dicht en zat een paar uur later al in het vliegtuig naast zijn opgemaakte minnares, dromend van de zee en een nieuw leven. Maar toen de man thuiskwam, wachtte hem een vreselijke wraak van zijn achtergelaten vrouw. Vervolg in de eerste reactie 😱‼️‼️‼️👇👇👇
Toen de deur achter hem dichtklapte, stond de vrouw een paar minuten roerloos in de gang, luisterend naar de druppelende kraan in de badkamer. Daarna haalde ze diep adem en draaide zich om naar de gast. — Wat is uw naam? — vroeg ze vermoeid.
— Viktor, — antwoordde de man, terwijl hij ongemakkelijk van het ene been op het andere leunde. — Ik… ga wel weg, als er iets is.
— Nee, Viktor, — zei de vrouw zacht. — Nu gaat u eerst douchen, wat eten, en daarna praten we verder. Een paar uur later zat er geen vuile zwerver meer voor haar, maar een vermoeide, maar volstrekt normale man in haar oude sporttrui. De vrouw legde de papieren die hij in zijn handen had fijngeknepen op tafel. — Begrijpt u, — zei ze, — volgens de documenten bent u nu eigenaar van de helft van het appartement… maar u weet zelf ook dat u gewoon gebruikt bent. Viktor sloeg schuldbewust zijn ogen neer. — Hij zei dat het hem niet uitmaakte, zolang hij uw leven maar kon verpesten…
— Maar mij maakt het wel uit, — antwoordde de vrouw resoluut. — Laten we het zo doen: ik help u van de straat af, we regelen een kamer voor u in een opvangcentrum, kopen kleren, en u draagt dit aandeel aan mij over. Eerlijk is eerlijk. Een week later zaten ze al bij de notaris. Viktor tekende de schenkingsakte, ontving een behoorlijk bedrag van haar en een verwijzing naar het revalidatiecentrum.
Ondertussen hield de vrouw zich ook met andere zaken bezig: ze pakte de spullen van haar man in vuilniszakken en bracht ze naar hetzelfde opvangcentrum, en zette de auto op haar naam. Ze belde zelf naar zijn kantoor: rustig legde ze uit dat haar man zich de laatste tijd vreemd gedroeg, belangrijke dingen vergat, eigendommen voor een prikkie verkocht, zijn gezin had verlaten en naar een onbekende bestemming was gevlogen. De directie trok snel haar conclusies: de «onbetrouwbare» werknemer werd tijdelijk geschorst en vervolgens ontslagen.
De man kwam hier pas na twee weken achter, toen het geld aan de zee opraakte en zijn kaart ineens niet meer werkte. De minnares hield het niet vol en vloog eerder terug — zij had geen zin in problemen. Beledigd und woedend keerde hij terug naar huis, er zeker van dat hij nu «iedereen op zijn plek zou zetten». Maar toen hij de ingang naderde, herkende hij zijn eigen huis niet meer: er zat een ander slot op de deur van het appartement. 😱😮😮😐
