Mijn man vergat mijn verjaardag en vertrok diezelfde dag met zijn vrienden om te gaan vissen: tijdens zijn afwezigheid bereidde ik zo’n “verrassing” voor dat hij deze datum nu zeker nooit meer zal vergeten…
Tegen zijn vijftigste had mijn man een vreemde eigenschap ontwikkeld. Hij herinnerde zich feilloos wanneer hij de olie van de auto moest verversen, op welke data zijn visvrienden samenkwamen en wanneer de vis begon te bijten. Maar familiedata leken vanzelf uit zijn geheugen te verdwijnen.
Gewoonlijk redde ik de situatie van tevoren. Ik gaf hints, liet briefjes achter, vroeg het rechtstreeks. Maar mijn 45e verjaardag wilde ik anders vieren. Zonder herinneringen en zonder verzoeken. Ik dacht naïef dat vijfentwintig jaar huwelijk iets leren.
Vrijdagochtend rende Igor door het appartement en pakte zijn visgerei en rugzak.
— Marina, heb je mijn thermos gezien? De jongens wachten al. We gaan naar de rivier, nu is het de beste tijd. Ik kom zondag terug, er zal bijna geen bereik zijn.
Hij kuste me vluchtig op de wang, zonder me aan te kijken.
— Verveel je niet. Koop iets lekkers voor jezelf.
De deur ging dicht. Ik liep naar de kalender. De datum was rood omcirkeld. Mijn jubileum. Hij was het niet zomaar vergeten. Hij had juist deze dag gekozen voor de reis.
Eerst deed het pijn. Daarna werd het vanbinnen koud en rustig. In mijn hoofd ontstond een plan om mijn man op zijn plaats te zetten, voor wie vissen en vrienden belangrijker waren dan de vrouw van wie hij hield. Ik begon het plan uit te voeren en bij zijn terugkomst wachtte hem een “verrassing”. Mijn verjaardag zal hij niet meer vergeten.
Mijn man had een geheime reserve. Geld dat hij zorgvuldig spaarde voor een nieuwe bootmotor. Het lag in een kluis. Ik kende de code, want zijn “perfecte geheugen” liet hem soms in de steek.
Het bedrag was indrukwekkend. Bijna driehonderdduizend. Ik opende de kluis en nam een besluit.
Het weekend verliep zoals ik mezelf nooit eerder had toegestaan. Ik bestelde catering, nodigde vriendinnen uit, versierde het appartement met bloemen. Muziek, gelach, champagne. Op de tweede dag — diner in een restaurant met uitzicht op de stad. Daarna spa.
En als finale — een broche waar ik al lang naar keek, maar de aankoop altijd uitstelde voor “gezamenlijke plannen”.
Zondagavond ging de deur open. Igor kwam tevreden binnen, met een emmer vis in zijn handen.
— Nou, ontvang de buit! We hebben geweldig uitgerust!
Hij zette een stap de woonkamer in en stopte. Op tafel stonden lege flessen, in de hoek bloemenmanden, op de bank tassen van dure winkels.
— Wat is hier gebeurd? Hadden we gasten?
— Ja, — antwoordde ik rustig. — Ik had een verjaardag. Vijf en veertig jaar. Weet je nog?
Hij verstijfde en zuchtte scherp.
— Verdorie… Marina, ik ben het echt vergeten. Ik had het druk. Je begrijpt toch…
— Ik begrijp het, — onderbrak ik. — Daarom besloot ik niet verdrietig te zijn. Ik organiseerde alles zelf. En het cadeau koos ik ook zonder jouw hulp.
Zijn blik schoot naar de werkkamer. De kluisdeur stond op een kier. Hij werd bleek en rende erheen. Een minuut later kwam hij terug met lege ogen.
— Waar is het geld? Daar is niets. Waar zijn mijn spaargelden?
— Ze zijn hier, — ik maakte een gebaar naar de kamer.
— Je hebt alles uitgegeven? Dat was voor de motor! Ik spaarde twee jaar!
— En ik heb vijfentwintig jaar verdragen, — zei ik zacht maar vastberaden. — Je vergat mijn jubileum. Ik zorgde ervoor dat je het lang zult onthouden.
Hij zakte op de bank en keek zwijgend naar de emmer vis, naar de lege kluis en naar mij. Ruzie maken was moeilijk, want formeel was het geld van ons beiden.
De vis maakte hij zwijgend schoon.
Er is een half jaar voorbij. Voor de motor spaart hij opnieuw. Maar nu staan er herinneringen in zijn telefoon — een maand, een week en een dag voor elke belangrijke datum. Soms zijn lessen duur. Maar deze werd voor altijd onthouden.
