Pas toen de man hoorde dat de artsen zijn vrouw nog maar drie dagen te leven hadden gegeven, boog hij zich naar haar toe en fluisterde met een tevreden glimlach:
‘Eindelijk zal al jouw rijkdom van mij zijn.’
Hij had geen enkel idee welk wraakplan zijn ‘gehoorzame’ vrouw voor hem had voorbereid… ☹️😮😉😉😉😉😉
Toen Lia haar ogen opende, voelde ze meteen dat alles draaide. Ze voelde alleen pijn.
Van buiten klonken stemmen. Lia herkende de gedempte stem van de hoofdarts.
‘Haar toestand is kritiek… Leverfalen ontwikkelt zich… Hooguit drie dagen.’
Ze herkende de tweede stem, zelfs door de dikke muur heen. De stem van haar man, Oliver.
Lia opende haar ogen een beetje om te kijken. De deur ging open.
Oliver kwam binnen met een boeket bloemen, ging op de rand van het bed zitten en pakte Lia’s hand vast.
Hij streelde haar pols en boog zich dichterbij. Hij was ervan overtuigd dat zijn vrouw onder zware kalmerende middelen stond en niets hoorde.
En toen fluisterde hij:
‘Eindelijk. Ik heb hier zo lang op gewacht. Jouw huis, jouw rekeningen, jouw bedrijf… alles zal eindelijk van mij zijn.’
Hij glimlachte zacht, bijna teder. Lia begreep het: haar man had altijd alleen aan geld gedacht.
Oliver stond op, zette een masker van nepverdriet op en zei tegen de verpleegster in de gang:
‘Zorgt u alstublieft goed voor haar. Ik maak me zo’n zorgen… zij is mijn hele leven.’
Lia moest bijna walgen en overgeven. De deur ging dicht.
Ze deed haar ogen wijd open. Haar hart bonsde snel.
Plots klonken er in de gang het geluid van stromend water en zachte voetstappen. Iemand was de vloer aan het schoonmaken. Lia verzamelde al haar kracht en riep:
‘Mevrouw… alstublieft, kom hier.’
De deur ging voorzichtig open. Een jonge schoonmaakster keek de kamer in — mager, bang maar alert. Op haar badge stond ‘Maria’.
‘Ja? Voelt u zich niet goed?’ vroeg ze al, klaar om een arts te roepen.
‘Nee,’ fluisterde Lia. ‘Ik moet je iets vragen.’
Maria kwam dichterbij. Lia greep haar hand zo stevig vast als haar zwakte toeliet.
‘Luister goed. Als je doet wat ik je zeg… zul je nooit meer als schoonmaakster werken. Nooit.’
Maria verstijfde. Haar ogen werden groot.
‘Wat wilt u dat ik doe…?’
Lia sprak zacht, maar vastberaden. ☹️☹️☹️🤔🤔🤔
Lia dicteerde de locatie van de kluis, de code, de lijst met documenten, de naam van de advocaat en precieze instructies over wie te bellen en welke opnames uit het ziekenhuisarchief te verkrijgen.
Maria luisterde zonder te onderbreken. Toen Lia klaar was, knikte de jonge vrouw eenvoudig.
‘Ik zal alles doen. Ik beloof het.’
Maria begon onmiddellijk te handelen. Tegen de ochtend was alles geregeld.
Alle documenten met betrekking tot onroerend goed, bedrijven, investeringsportefeuilles en opslagplaatsen waren overgedragen aan een liefdadigheidsstichting.
Een klein percentage van de stichting stond op Maria’s naam — groot genoeg zodat ze nooit meer dit fysiek zware werk hoefde te doen.
Toen Oliver terugkeerde naar de kliniek, was hij klaar voor zijn volgende optreden. Hij kwam de kamer binnen, ging naast haar bed zitten en pakte Lia’s hand.
‘Hoe gaat het met je?’ fluisterde hij met een brekende stem.
Lia keek hem aan alsof haar krachten haar volledig hadden verlaten. Haar stem was zwak maar duidelijk:
‘Oliver… ik heb… documenten ondertekend.’
Hij verstijfde.
‘Wat… voor documenten, lieverd?’
Lia kuchte zacht, alsof ze zich moest herpakken.
‘Ik heb al mijn bezittingen overgedragen aan een liefdadigheidsstichting. Jij krijgt geen cent.’
Olivers gezicht vertrok.
‘Wat heb je gedaan? Jij… mocht dat niet doen.’
‘Dacht je dat ik blind was?’
Hij explodeerde:
‘Maak het ongedaan! Hoor je me? Maak alles ongedaan! Alles is van mij, en jij kunt naar de hel gaan!’
‘Je hebt altijd gewild dat ik zou sterven, Oliver. Maar nu lijkt het erop dat jij alles verloren hebt.’ ☹️☹️🤔🤔
