Een blinde man kreeg plotseling zijn zicht terug tijdens zijn eigen bruiloft: toen hij zijn bruid voor het eerst zag, was hij geschokt door de verrassing.
Na het ongeluk was zijn leven verdeeld in «voor» en «na». Hij verloor zijn zicht en dacht dat zijn leven voorbij was. Maar juist in die tijd ontmoette hij haar, de vrouw die zijn leven veranderde en hem weer vreugde gaf.
Hij wist niet hoe haar haar eruit zag, welke kleur haar ogen hadden of hoe haar glimlach eruitzag. Hij genoot van haar lach, haar geur, haar adem naast hem in de nacht. Voor een vrouw was het geen probleem dat hij niet kon zien. Ze hield gewoon van haar. En de blinde man begon weer te glimlachen, leerde weer gelukkig te zijn – voor het eerst in lange tijd.
En toen kwam de trouwdag. De zon ging onder, het gouden licht viel op de witte boog versierd met rozen. Hij stond bij het altaar, hield haar hand vast en voelde haar trillen en haar warmte. Alles leek perfect en oprecht.
Maar op dat moment, terwijl ze hun geloften uitwisselden, gebeurde het onmogelijke. Iets flikkerde in de ogen van de bruidegom. Eerst – een vage weerspiegeling. Kleur. Verblindend, wazig. Hij verstijfde, niet begrijpend wat er gebeurde.
Toen werden de contouren duidelijker: de vlekken werden figuren, de figuren – gezichten. Hij zag de lichte kleding van de gasten, het groen van de tuin, de mensen om hem heen. En toen, voor het eerst in lange tijd, zag hij zijn bruid.
Hij verstijfde bij de aanblik en een nauwelijks hoorbaar woord ontsnapte aan zijn lippen:
— Jij?…
Dit was zeker niet hoe de blinde man zich zijn toekomstige vrouw had voorgesteld, en nu hij haar voor het eerst zag, was hij geschokt, want voor hem stond… 
Vervolg in de eerste reactie
Het gezicht dat hij zich perfect had voorgesteld, bleek compleet anders te zijn: Diepe littekens bedekten haar huid, sporen van een oude brandwond vertekenden haar gelaatstrekken.
De ogen van de bruid vulden zich met tranen – niet van vreugde, maar van angst. Ze vermoedde meteen alles.
De bruid deed een stap achteruit, alsof ze op het punt stond weg te rennen. De gasten verstijfden in stilte, niet begrijpend wat er gebeurde. Hun lippen trilden.
—Ik… Ik begrijp het als je niet verder kunt…— fluisterde ze, terwijl ze haar ogen neersloeg.
Tranen rolden over zijn wangen. De bruidegom stapte naar voren en hield haar hand stevig vast.
—Nee. Je hield van me toen ik blind was. Je accepteerde me zoals ik was, gebroken, blind… — zijn stem trilde, maar klonk vastberaden. —Nu is het mijn beurt om jou te accepteren. Je bent een ware schoonheid.
Op dat moment zag hij haar littekens niet meer – alleen de vrouw die hem nieuw leven had geschonken.
De bruidegom omhelsde de bruid en alle gasten slaakten een zucht van verlichting. En toen hij zijn vrouw voor het eerst zag, begreep hij: ware schoonheid schuilt niet in gezichten of weerspiegelingen, maar in het licht dat de ene persoon de andere geeft.
