De buren zijn buitenlanders, we praten bijna nooit — we zeggen alleen hallo in de lift. En op een avond werd er op de deur geklopt. Ze stonden daar, glimlachten, gaven me een zakje en zeiden in het Russisch met een accent:
Buitenlandse buren gaven dit cadeau en wensten smakelijk eten: maar het is iets hards en lijkt helemaal niet op eten, eerder op een ei.
— Eet smakelijk!
Ik keek naar beneden — en daar was… dit. Donkere, harde, vreemde dingen, alsof ze uit een museum of een dinosaurusfilm kwamen. Ze zagen er totaal niet eetbaar uit. In mijn hand waren ze koud als steen. Ik rook er zelfs aan — bijna geen geur.
Buitenlandse buren gaven mij dit en wensten mij smakelijk eten, maar het was iets hards en helemaal niet als eten, meer als een ei.
— Is dit… eten? — vroeg ik voorzichtig.
Ze knikten, glimlachten nog breder en gingen weg.
Ik stond lange tijd in de keuken met het zakje. Mijn gedachten draaiden rond:
“Wat als het niet eens eten is? Wat als het een grap is? Wat als ik iets heel belangrijks niet begrijp?”
Het in de koelkast leggen voelde eng, het weggooien — ongemakkelijk. Uiteindelijk ging ik online zoeken. Ik zocht via afbeeldingen, beschrijvingen, vormen. En toen ik het eindelijk vond, kon ik mijn ogen niet geloven…
Hebben jullie ooit zoiets gezien?
Het bleek een waterkastanje te zijn.
Buitenlandse buren gaven mij dit en wensten mij smakelijk eten, maar het was iets hards en helemaal niet als eten, meer als een ei. Je eet het. Je schilt het, kookt het, eet het rauw. In sommige landen is het heel gewoon voedsel, bijna een delicatesse. Ik had zoiets in mijn hele leven nog nooit gezien.
De volgende dag kwam ik de buren tegen en zei dat ik had uitgezocht wat het was. Ze werden blij, begonnen snel uit te leggen en met gebaren te laten zien hoe je het schilt en eet.
En ik dacht eraan hoe vreemd de wereld is: voor sommigen is het iets angstaanjagends en onbegrijpelijks, voor anderen gewoon — “eet smakelijk”. 🤔☹️
