– Ze heeft een geweldige appartement. Na de bruiloft moet je het meteen op jouw naam laten overschrijven!
De schoonmoeder had niet eens door dat Olya achter de deur stond en elk woord hoorde.
Sergej glimlachte ongemakkelijk:
– Mam, kom op… Ze houdt van me. Waarom moeten we meteen over het appartement praten?
Maar zijn stem trilde. En Olya hoorde het. Net als alles daarna.
Ze was eerder naar huis gekomen om voor hem te koken. De deur stond op een kier – en het gesprek dat ze nooit had mogen horen, zette haar wereld op zijn kop.
“Laat het overschrijven. Ze zal tekenen, omdat ze van je houdt.”
Olya ging op een keukenstoel zitten en probeerde adem te halen. Het was niet zomaar een huis. Het was haar grootmoeders appartement. Haar jeugd, haar herinneringen. En nu – een buit.
Toen Sergej uit de douche kwam, had ze zichzelf alweer bij elkaar geraapt. Ze glimlachte alsof er niets was gebeurd.
– Wil je koteletten?
Maar vanbinnen klikte er iets. Ze besloot geen ruzie te maken, maar te handelen.
Olya maakte een afspraak met een jurist en liet een strenge huwelijkse voorwaarden opstellen: het appartement – alleen van haar. Voor altijd. Sergej deed alsof hij niets tegen had, maar zij zag de spanning in zijn ogen.
En toen kwam dat etentje bij de schoonmoeder. Olya was de afwas aan het doen toen ze hoorde:
– Ze zal na de bruiloft tekenen! Zeg maar dat het voor een lening is. Bewijs dat je van haar houdt. Het appartement moet van ons worden!
– Goed… we proberen het, antwoordde Sergej zacht.
Olya’s handen begonnen te trillen, maar haar gezicht bleef kalm.
Ze wist het al: ze zou het spel tot het einde meespelen. Tot de bruiloft. Niet om te trouwen, maar om het moment te zien waarop hun plan instortte.
En wanneer Sergej haar omhelsde en fluisterde:
“Jij bent het beste dat ik heb,”
wist ze één ding zeker:
Hij zou niet het appartement verliezen. Maar haar. En veel eerder dan hij dacht.
