De zussen maakten ruzie over het appartement, maar toen ze het testament openden om te begrijpen wie het had geërfd, stonden ze verstijfd van verbazing.
Drie dagen na de dood van hun vader ontmoetten de twee zussen elkaar eindelijk in het appartement dat hij hun had nagelaten.
In de laatste jaren van zijn leven bracht hun vader bijna al zijn tijd door in dit appartement. Het zat vol gezamenlijke herinneringen, maar na zijn dood konden de zussen het niet eens worden over wie de eigenaar was.
Een van de zussen verklaarde zelfverzekerd dat het appartement aan haar moest toekomen, omdat zij in de laatste dagen voor hun vaders dood voor hem had gezorgd.
De andere zus, rustiger en gereserveerder, hield vol dat het appartement haar toebehoorde en dat ze niet van plan was het op te geven.
Deze ruzies duurden enkele dagen, totdat er plotseling werd aangebeld. Een knappe, slanke man bracht hen een brief die hun vader voor zijn dood had achtergelaten.
Met verbazing vroegen de zussen:
— Wat voor brief is dit?
De man antwoordde:
— Dit is het testament dat door jullie vader is geschreven. Ik moest het enkele dagen na zijn overlijden aan jullie overhandigen, zodat jullie zelf zouden begrijpen wie dit appartement toebehoort.
De zussen namen de envelop, gingen naar de woonkamer en openden de brief ongeduldig. Wat ze daar lazen… liet hen sprakeloos achter.
In de envelop stonden zorgvuldig met de hand geschreven regels:
“Lieve dochters,
Als jullie deze brief lezen, ben ik er niet meer. Ik heb jullie altijd evenveel liefgehad en wilde dat jullie gelukkig zouden zijn. Geen van jullie zal dit appartement persoonlijk erven.
Ik laat het na voor jullie gezamenlijke zaak — als een huis waar jullie samen nieuwe herinneringen kunnen creëren en andere mensen kunnen helpen.
In mijn testament staat dat het appartement een liefdadigheidscentrum voor kinderen moet worden, waar zij kunnen leren, spelen en liefde en zorg kunnen voelen.
Ik weet dat dit nu moeilijk te begrijpen is, maar ik ben ervan overtuigd dat jullie samen iets wonderlijks kunnen creëren. Heb elkaar lief en deel geluk met degenen die het nodig hebben.”
De zussen zwegen. Alle ruzies en jaloezie leken nu onbeduidend vergeleken met wat hun vader hen had nagelaten — zijn laatste boodschap met een oproep om zich te verenigen voor iets groters.
Ze keken elkaar aan en voor het eerst in dagen verscheen er een oprechte glimlach. Tranen van vreugde en verdriet vermengden zich, maar het gevoel samen iets belangrijks te doen verwarmde hun harten.
Zo begonnen de twee zussen, nadat ze de ruzies over de erfenis achter zich hadden gelaten, plannen te maken om het appartement te veranderen in een plek waar kinderen liefde en zorg zouden vinden, en zo de herinnering levend te houden aan hun vader, die hen de ware waarde van familie en vriendelijkheid had geleerd.
