Bijna vijf jaar lang werd een vrouw wakker met hevige buikpijn, maar haar man verbood haar om naar de dokter te gaan: “Verzin niets, slik gewoon pillen” ․ Maar op een dag, toen ze een nieuwe aanval niet meer kon verdragen, ging de vrouw toch naar het ziekenhuis. Nadat de arts haar had onderzocht, werd hij lijkbleek en riep uit: “Hoe hebt u hier al die jaren mee kunnen leven?”
Vijf jaar lang werd Anna wakker met buikpijn. In het begin hield ze vol en dacht ze dat het wel over zou gaan. Daarna raakte ze eraan gewend, zoals mensen wennen aan constante vermoeidheid of aan het lawaai buiten het raam. Haar man zei elke keer hetzelfde: — Het is gastritis. Verzin niets. Hij werkte als arts en Anna geloofde hem.
Ze nam de pillen die hij haar gaf, probeerde niet te klagen en geen scènes te maken. Maar na verloop van tijd veranderde de pijn. Het was niet langer alleen een zeurende of brandende pijn — het was vreemd. Soms leek het alsof er binnenin iets bewoog, van plaats veranderde en van binnenuit drukte. — Het lijkt alsof er daarbinnen iets beweegt, — zei ze eens. Haar man glimlachte geïrriteerd: — Je maakt jezelf gek. Bij pijn kun je je van alles inbeelden. Die nacht werd Anna rond half vier wakker.
De pijn kwam plotseling, zonder waarschuwing. Alsof iemand een mes onder haar ribben had gestoken en het langzaam ronddraaide. Ze kromp ineen, greep het laken vast en kon nauwelijks ademhalen. Haar man werd wakker, deed het licht aan en pakte de pillen. — Weer gastritis. Neem ze en slaap. Anna probeerde te zeggen dat het niet haar maag was. Dat de pijn anders was. Maar haar stem begaf het, uit haar keel kwam slechts een schorre klank. — Alsjeblieft… — fluisterde ze. — Daarbinnen… het beweegt.
Bel een ambulance. Haar man keek haar geïrriteerd aan. — Hou op. En bel niemand. ’s Ochtends ging haar man naar zijn werk en Anna bleef alleen achter. Tegen de middag was haar buik zo opgezwollen alsof ze in de laatste maanden van een zwangerschap was. Met moeite liep ze naar de spiegel, tilde haar nachthemd op — en verstijfde. Onder haar huid was een langzame beweging te zien. Er werd op de deur geklopt. De buurvrouw had eten gebracht, maar toen ze Anna’s gekreun hoorde, belde ze zelf een ambulance.
De arts onderzocht haar buik, zweeg en voelde opnieuw. Zijn gezicht werd grauw. — Hoe hebt u het tot vandaag überhaupt volgehouden? — zei hij zacht. Anna werd naar het ziekenhuis gebracht en meteen naar de operatiekamer gereden. Toen de chirurg de buikholte opende, bleef hij een moment lang volledig verstijfd staan bij wat hij zag. Toen de chirurg de buikholte opende, stopte hij.
Binnenin bevond zich een enorme abces — een verwaarloosde etterende ontsteking die jarenlang was gegroeid. Het drukte op de organen en veroorzaakte dat gevoel van beweging. — Dit kan onmogelijk in een maand of zelfs in een jaar zijn ontstaan, — zei de chirurg later. — Dit duurt minstens meerdere jaren. Zoiets kun je onmogelijk niet opmerken. Anna overleefde het wonder boven wonder.
De artsen zeiden het ronduit: nog een beetje langer — en er zou een scheuring zijn geweest. Enkele dagen later kwam een andere arts naar haar toe en vroeg zachtjes: — Wist uw man al lange tijd van de diagnose? Het bleek dat hij het wist. Er waren onderzoeken, er waren scans. Hij zag wat er in haar lichaam gebeurde. Maar hij behandelde “gastritis”.
Hij stuurde haar niet door voor verder onderzoek en drong niet aan op een operatie. Later kwam er nog meer aan het licht. Hij had al lange tijd een andere vrouw. En de ernstige ziekte van zijn vrouw was voor hem een handige reden. Alles leek natuurlijk: zij “takelde vanzelf af” en hij “kon niets doen”. Het abces groeide. En hij wachtte. Anna lag lange tijd op de afdeling en dacht niet aan de pijn. Ze dacht eraan dat ze al die jaren niet alleen niet was gehoord — ze was langzaam gedood door stilte. Na haar ontslag deed ze aangifte.☹️☹️☹️
