Je hebt maar 15 minuten, dacht ik terwijl ik naar mijn voordeur snelde. Toen ik eenmaal doorhad dat niemand keek, liep ik regelrecht naar het open raam. Ik probeerde over de vensterbank te kijken, opgelucht dat geen buren keken. Hun woonkamer was net als alle andere. Mike stond met een professionele camera, met zijn rug naar mij toe. Jill keek hem aan met een zachte glimlach om haar lippen. Een vluchtige beweging aan de rand van de kamer trok mijn aandacht.
Mike keek mij recht aan. Onze ogen ontmoetten elkaar en ik viel toen zijn vrouw riep: ‘Er is iemand!’ Laat iemand eens naar binnen kijken! » Nee, nee, nee! dacht ik. Dit is niet mogelijk! Met kloppend hart rende ik terug naar mijn huis en deed de deur op slot. Wat dacht ik?
Waarom gluurde ik in hun huis? Heb ik ze beledigd? Ik was bang dat ze de politie zouden bellen. De volgende dag verbrak een klop op mijn deur de stilte. Mijn maag draaide zich om toen ik door het kijkgaatje gluurde. Het was Mike. Hij hield een envelop vast en haalde er een foto uit. Mijn foto. “Wil je het mij uitleggen? ‘ vroeg hij met geamuseerdheid in zijn stem.
Beschaamd bekende ik het hem. Tot mijn verbazing glimlachte Mike en nodigde me uit om te komen, waarbij hij uitlegde dat hij elke dag Jills foto nam om zijn liefde voor haar te tonen. Vanaf die dag keek ik nooit meer uit het raam en koesterde ik hun troostende ritueel.
