Կասկադ սրճարաններում նստած քեզ համար հանգիստ աշխատում\ս ուրճդ ես վայելում, ու գալիս են. «Տղա ջան, 100դրամ կտա՞ք», «Կօգնե՞ք մի բանով» Մի օր մեկի ականջից բռնելու եմ ու քшրշ տшլով…

Կասկադ, Սարյան, Արամի կամ Փոքր Կենտրոնի մնացած սրճարաններում նստած քեզ համար հանգիստ աշխատում\ս ուրճդ ես վայելում, ու գալիս ենննն.

«Տղա ջան, 100դրամ կտա՞ք», «Կօգնե՞ք մի բանով»:
Նայում ես. Տարիքը տեղը, ձեռք ու ոտքը տեղը, բոյով, բուսաթով… Դե, լավ գիտեն` որտեղ են պտտվում ու ումից են ուզում: Հա, ասածս ինչա՞

Մի օր մեկի ականջից բռնելու եմ ու քшրշ տшլով Արարատով, Տիգրանաշենի պադյոմով, Եղեգնաձորով, Սիսիանով տանեմ Գորիս, մի 15 կմ էլ քшրշ տшմ, հասցնեմ մեր

տուն եւ ասեմ. -Ա´յ բոռ, 85 տարեկան տատսա, օրվա մեջ մի ժամ չի նստում, հերիք չի ինքը չի նստում, մի բան էլ ձեռն ընկած ժամանակ ինձ ա աշխատացնում )))

Եթե տեսնեմ\ զգամ` իրոք էլ ճար չունի, կօգնեմ\ օգնում եմ ու 100 դրամով չէ, բայց փչшցшծին էլ ավելի փչшցնելու մեջ կյանքում իմ լուման չեմ ունենա:

Դավիթ Դավթյանի ֆեյսբուքյան էջից:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
LIVING STORIES