Երեկոյան ոտքի ծանր հրազե նային վիր ավորում է ստանում, բայց էլի դիրքը չի թողնում… Հրադ ադարից մի քանի օր անց, որոնողական աշխատանքներից ժամանակ…

Արամ Գևորգյանը գրում է. Արամ Թորոսյանը Երևանից էր: Գերազանցությամբ էր ավարտել դպրոցը: Սուրբ Թերեզայի անվան բժշկական համալսարանի 2-րդ կուրսն ավարտելուց հետո, հուլիսի 3-ին զորակոչվում է բանակ, ծառայում
Հադրութում։

Պա տերազմի առաջին օրվանից լինում է ամենաթ եժ կետերում։ Սկզբում կռ վում է Հադրութի համար, այնուհետև՝ տեղափախվում Քարին Տակ: Պա տերազմի ամենածանր օրերին տեղափոխվում է Շուշիի կենտրոն: Նոյեմբերի 7-ի առավոտյան բեկորային վնա սվածք է ստանում ձախ ուսի հատվածում: Հրաման են տալիս թողնել մ արտն ու

անհրաժեշտ բուժօգնություն ստանալ, սակայն չի գնում, վիրակա պելուց հետո շարունակում է իրեն վստահած դիրքի պաշտպանությունը: Երեկոյան ոտքի ծանր հրազե նային վիր ավորում է ստանում, բայց էլի դիրքը չի թողնում, փորձում է դիմակայել

թշնա մուն, բայց ավաղ, մնալով շրջափ ակման մեջ, զո հվում է թշ նամու դավադիր գն դակից։ Հրադ ադարից մի քանի օր անց, որոնողական աշխատանքներից ժամանակ Արամի դ ին գտնում են Շուշիի մատույցներում: 3 ամսվա զի նծառայողն այ սենց ժպիտով անցավ էս դժո խքի միջով, այ սենց ժպիտով պաշտպանեց Շուշին ու նրա պաշտպանության համար էլ զո հեց իր կյանքը։
Արամն ընդամենը 18 տարեկան էր…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
LIVING STORIES