Als je ouder wordt, ga je anders naar het leven kijken. Je begint je te realiseren dat het leven voorbij is gegaan als een momentopname in een film – een moment op het scherm – in een oogwenk.
Plotseling realiseren we ons dat we ons leven niet geleefd hebben zoals we dat graag zouden willen. Toen ik jong was, deed ik iets wat me helemaal niet interesseerde. Ik besloot mezelf van die ketenen te bevrijden zodat ik op mijn oude dag tenminste voor mezelf kon leven – zoals ik dat wil. Ik ben 78 jaar oud. Godzijdank is mijn gezondheid goed. Ik schaam me er niet voor dat ik voor mezelf wil leven. Ik heb mijn hele leven besteed aan mijn man en kinderen, dus nu heb ik het recht om gelukkig te zijn. Om de een of andere reden zijn mensen mij gaan bekritiseren en beschuldigen, maar ik trek me niets aan van al die beschuldigingen en verwijten.
Ik wil de relatie met mijn kinderen verbreken en ze aanklagen voor hun appartementen. Ben je verbaasd? Je kunt je afvragen waarom ik zo onvermurwbaar ben. Ze zijn mijn bestaan vergeten, ze hebben me gewoon ontslagen. Ze wonen in mijn appartement en laten me zoeken naar de vijfde hoek. Ik ben overbodig geworden. Ze vertellen hun kinderen openlijk dat ik niet veel tijd meer heb, dat ik binnenkort afscheid zal nemen van het leven. Eerlijk gezegd had ik dit niet van hen verwacht. Ik heb ze uit mijn appartement gezet en de sloten vervangen. Stel je voor dat mijn kinderen een verzoekschrift bij de rechtbank hebben ingediend om mij onbekwaam te laten verklaren.
Ze willen mijn appartement opgeven om in al hun behoeften te voorzien. Ze willen me dakloos maken en dan moet ik naar een verpleeghuis. Ze zullen alles krijgen als ik er niet meer ben, maar voor nu, zolang ik leef, zal ik in mijn appartement wonen. Ik wil me vrij en gelukkig voelen. Ik wil niemand tot last zijn, maar ik laat me ook niet als oud vuil behandelen. Ik ben niemand iets verschuldigd. Mijn vrienden zijn verbaasd en sommigen noemen me egoïstisch. Volgens hen moet je op oudere leeftijd niet aan jezelf denken, maar aan je kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen.
Wie heeft deze regel bedacht? Ik wil voor mezelf leven en een gelukkige oude dag hebben. Ze willen mijn appartement opgeven om voor al hun behoeften te zorgen. Ze willen me dakloos achterlaten en dan moet ik naar een verpleeghuis. Ze zullen alles krijgen als ik er niet meer ben, maar voor nu, zolang ik leef, zal ik in mijn appartement wonen.
Ik wil me vrij en gelukkig voelen. Ik wil niemand tot last zijn, maar ik laat me ook niet als oud vuil behandelen. Ik ben niemand iets verschuldigd. Mijn vrienden zijn verbaasd en sommigen noemen me egoïstisch. Volgens hen moet je op oudere leeftijd niet aan jezelf denken, maar aan je kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Wie heeft deze regel bedacht? Ik wil voor mezelf leven en een gelukkige oude dag hebben.
