Op een rustige nacht, terwijl de stilte haar vleugels over de straten spreidde, begon de politie-sergeant zijn dienst met een papieren beker donkere koffie en een kort rapport aan de centrale. Jarenlang kende hij elke hoek van deze stad, elk steegje en elk geluid dat kon waarschuwen voor gevaar voordat de hulpdiensten arriveerden.
Zijn zwart-blauwe patrouillewagen gleed rustig en zelfverzekerd over het asfalt, terwijl de straatlantaarns schitterden in de voorruit. De radio maakte zachte knisperende geluiden, alles leek normaal en kalm.
Terwijl hij een rustige zijstraat passeerde, ving zijn blik plotseling een vreemde aanblik: midden op het trottoir stond een doodskist. Een zware, houten kist met metalen handvaten, alsof ze uit een andere wereld kwam.
De sergeant trapte resoluut op de rem, de zwaailichten begonnen automatisch te knipperen. Hij deed langzaam de deur open, het karakteristieke kraken klonk en hij stapte uit. De koude wind streek langs zijn rug, zijn hand rustte onwillekeurig op zijn pistoolhouder. Alles vertelde hem dat hier iets niet klopte.
Hij liep langzaam naar de kist toe, elke stap echode als een doffe dreun. De wind bewoog zacht zijn overhemd onder zijn kogelvrij vest.
Halverwege bleef hij staan, boog zich voorover en hief de deksel langzaam op, zijn adem stokte van angst. De kist was leeg. Geen lichaam, geen bekleding, alleen een lichte geur van verse lak en een dreigende leegte.
Hij nam contact op met de centrale, die meldde dat een vrachtwagen die nieuwe doodskisten vervoerde betrokken was bij een ongeluk elders in de stad. Een kist was uitgeladen en was ergens onderweg op de weg beland, onopgemerkt door de chauffeur.
Maar dat was niet alles. Beelden van beveiligingscamera’s toonden aan dat er op het moment dat de kist op de weg lag, binnen een straal van 300 meter geen voetganger of voertuig te zien was. Alsof de straat even was uitgestorven…
