Երեկոյան գնում էի խանութ, հանկարծ շենքի բակում մի տատիկի նկատեցի. սառը եղանակ էր, իսկ նա մի բարակ խալաթով էր…

Ձմեռ էր: Երեկոյան նկատեցի, որ կաթը վերջացել է: Որոշեցի գնալ խանութ, երբ շենքի մուտքի մոտ նստարանին մի տատիկի տեսա: Խեղճը բարակ խալաթով նստած դողում էր: Հարցնում եմ.

-Ի՞նչ է պատահել, ինչու՞ եք այստեղ նստած:

Պարզվեց տատիկին իր աղջիկն է տանից դուրս հանել: Հարազատ աղջիկը…

Картинки по запросу на лавочке сидит старушка

Ես տատիկին արագ տարա մեր տուն, ես ու մայրս նրան տաքացրեցինք և կերակրեցինք: Ես շտապեցի նրա աղջկա տուն, որ խոսեմ, հասկանամ, թե ինչու է մոր հետ նման կերպ վարվել:

Այդքան զզվելի մարդ ես դեռ չէի տեսել: Նա ինձ ասաց.

-Այդ պառավը փչացրել է կյանքս, թող ինչ ուզում է անի, թող դրսում մեռնի…

Տատիկին մեր տանը պահելու հնարավորություն չունեինք, դրա համար էլ մի քանի օր անց նրան տեղավորեցինք ծերանոցում: Աղջիկը նույնիսկ չցանկացավ տալ մոր փաստաթղթերը, և մենք ստիպված եղանք նոր անձնագիր ստանալ: Դա բավականին բարդ գործընթաց էր:

Ես աղջկա դռան մոտ երկտող թողեցի՝ մեջը նշելով մոր ծերանոցի հասցեն: Բայց նա այդպես էլ չայցելեց…

Մի քանի ամիս անց տատիկը մահացավ: Ես ու մայրս կազմակերպեցինք նրա թաղումը: Մենք չափսոսացիքն մեր գումարը, վերջիվերջո բոլորս էլ մարդիկ ենք: Իսկ նրա աղջիկն իսկական գազան է:

Картинки по запросу Вышла в магазин и увидела, что у моего подъезда на лавочке сидит старушка

Ասեք ինձ, ինչպե՞ս կարելի է որևէ մեկին այդպես վերաբերվել, հատկապես եթե նա քո հարազատ մայրն է…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
LIVING STORIES