Միշտ ասել է՝ կծառայեմ ու անպայման հետ կգամ, ամեն հայ տղային ծառայությունը պետք է.․․ Ռուբենս շատ հանգիստ բնավորություն ուներ, աննկարագրելի խելացի, շատ ընկերասեր էր․․․

Միշտ ասել է՝ կծառայեմ ու անպայման հետ կգամ, ամեն հայ տղային ծառայությունը պետք է.․․ Ռուբենս շատ հանգիստ բնավորություն ուներ, աննկարագրելի խելացի, շատ ընկերասեր էր․․․

Ռուբենս շատ հանգիստ բնավորություն ուներ, աննկարագրելի խելացի, շատ ընկերասեր էր ու ավելի մոտ ու ազատ է իր ընկերների հետ, քան ընտանիքի անդամների: Հիմա, որ խոսում ենք ընկերների հետ, այնպիսի բաներ են պատմում, որ երբեք մեզ մոտ Ռուբենը չի խոսել: Այս մասին Tert.am-ին պատմեց Արցախում հակառակորդի դեմ ծավալած մարտերի ընթացքում նահատակված հրետանավոր, սերժանտ Ռուբեն Համբարձումյանի մորաքրոջ աղջիկ Էդիտա Մսրյանը:

Ռուբենը աստղագետ, աստղաֆիզիկոս Վիկտոր Համբարձումյանի ժառանգներից էր, նույն ճանապարհով էլ ցանկանում էր գնալ: Երազում էր դառնալ հայտնի ծրագրավորող և նորույթներ հայտնագործել ու ստեղծել տվյալ բնագավառում` հայտնվելով Վիկտոր Համբարձումյանի անվան կողքին, շատ էր հպարտանում նրա հետ ազգակցական կապ ունենալու համար:

Ֆիզմաթ դպրոցն է ավարտել և ընդունվել է ԵՊՀ կիրառական մաթեմատիկայի ֆակուլտետ: «Չհասցրեց հասկանալ, թե ինչ բան է ուսանողական կյանքը: Չնայած նրան, որ իր ընկերների մեծ մասն ընդունվել էր Մոսկվայի ֆիզիկատեխնիկական ինստիտուտ(Физтех): Ռուբենս ասաց՝ ոչինչ, հիմա կընդունվեմ ԵՊՀ, որ անպայման պարտքս տամ ու ծառայեմ, հետո կգամ ու ուսումս Ռուսաստանում կշարունակեմ»:

Քույրը պատմում է, որ բանակում Ռուբենի մոտ նոր նպատակներ էին ձևավորվել: Ծառայակից ընկերներից մեկի հետ որոշել էր, որ գան, անպայման գնալու են Ճապոնիա, Ռուբենն անիմեներով էր հետաքրքրված: «Լիահույս եմ, որ գոնե այդ ընկերը ողջ և առողջ կգա ու կգտնի մեզ, որպեսզի Ռուբենիս փոխարեն ինքը պատմի համատեղ անցկացրած բանակային կյանքի մասին»:

Ռուբենը հայրենիքի համար զոհվելու մասին երբեք չի խոսել, միշտ ասել է՝ կծառայեմ ու անպայման հետ կգամ, յուրաքանչյուր հայ տղային ծառայությունը պետք է: Ընկերուհի չուներ, ընկերներին ասել էր՝ ախպեր, ես, որ ընկերուհի ունեցա, էնքան եմ խոսալու վրեն, հիասթափվի ինձնից:

Հերոսը պատերազմի ընթացքում ամեն օր պարտադիր կա՛մ զանգել, կա՛մ հաղորդագրություն է ուղարկել ընտանիքին: Ամեն անգամ զանգելիս ուզում էր մի լավ լուր ստանալ, ասում է՝ հը՞, մամ, ի՞նչ կա, նորություն չե՞ն ասում: «Երկրորդ հրադադարի ժամանակ, որ մորաքույրս զանգեց, ասաց՝ Ռուբ, հրադադար ա, Ռուբենս ասաց՝ մամ, մի հավատա, իրանք, մեկ ա, էլի խփելու են: Մեր մյուս մորաքրոջ տղայի հետ նույն տեղն էին ծառայում, երկուսն էլ՝ ժամկետային, բայց մորաքրոջս տղան ֆերշեր է: Ըստ մորաքրոջս տղայի` դեպքը տեղի է ունեցել հոկտեմբերի 21-ի լույս 22-ին, ժամը 01:30-ի սահմաններում: Հենց ինքն է եղբորը դուրս բերել փլատակներից և ուղիղ մեկ օր չի կարողացել մեզ հայտնել այդ բոթը»:

Ռուբենը մեկ քույր ունի, Մանեն իր ծանր օրերին եղբոր մասին գրել է, որ Ռուբենը մերօրյա Վիկոտ Համբարձումյանն էր լինելու, զենք բռնելու փոխարեն՝ զենք էր ստեղծելու: «Ապագայում, որ երեխեքս պատմության դասից էս պատերազմի մասին կարդալիս լինեն, կժպտամ ու կասեմ. «Գիտե՞ք, ձեր քեռին էս պատերազմի հերոսներից է, որ կյանքի բոլոր նպատակները թողեց հանուն հայրենիքի»»,-գրել էր քույրը։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: