Ստիպված կիսել ենք տունը, տարբեր մուտքեր սարքել, բայց էլի այդ կինը մեզ հանգիստ չի տալիս… ինչպես բացատրեմ սկեսուրիս, որ…

Մեր հաատեղ կյանքի առաջին օրվանից ապրեցինք ամուսնուս ծնողների հետ: Նրանց տունը բավականին մեծ է, ու կարծում էինք, որ երկու ընտանիքները միմյանց չեն խանգարի, կկարողանանք հանգիստ ապրել: Սկեսուրս ու սկեսրայրս էլ հավատացնում էին, որ երբեք չեն միջամտի մեր ընտանեկան գործերին: Իսկ ես կուրորեն հավատում էի նրանց խոսքերին՝ կարծելով, թե հենց այդպես էլ կլինի:

жизнь с родственниками мужа

Ամուսնուս հայրկը պահեց իր խոսքը, իսկ ահա սեկսուրս… նա մեր կողքին է, մեր գործերի մեջ 24/7: Առավոտից գալիս էր մեր սենյակ, անվերջ խոսում, նախատում, խորհուրդներ տալիս:

свекровь живет рядом

Ոչ ինձ, ոչ ամուսնուս դա դուր չէր գալիս: Քանի անգամ ենք նրան ասել ու բացատրել, իսկ նա չի կարողանում հասկանալ, որ պիտի հանգիստ թողնի մեզ ու թույլ տա ապրել, ինչպես որ մենք ենք ուզում: Եթե մենք բնակվում ենք նրա տանը, ուրեմն հենց իր ասածով էլ պիտի լինի: 

свекровь мешает жить

Ի վերջո, երբ մեր համբերությունը սպառվեց, որոշեցինք նոր տուն գտնել, թեկուզ սկզբնական շրջանում վարձով ապրել, մինչև կկարողանանք գնել մերը: Բայց սկեսրայրս մի տարբերակ առաջարկեց. նա ասաց, որ կարող ենք իրենց վճարել տան արժեքի կեսը ու առանձին մուտքեր սարքել: Հաշվարկելուց հետո, հասկացանք, որ դա լավագույն տարբերակն է: Ամուսնուս անունով վարկ վերցրեցինք, օրինական ճանապարհով գնեցինք նրանցից տան կեսը, վերցրեցինք սեփականության վկայականը, վերանորոգում արեցինք ու… մեծ հաշվով ոչինչ չփոխվեց: 

личное пространство в семье

Ինչպես այն ժամանակ, հիմա էլ սկեսուրս խառնվում է բոլոր մեր անձնական հարցերին: Ամբողջ օրը նա մեր տանն է:

Ես փակուղու մեջ եմ, չգիտեմ՝ ինչ անեմ: Էլ ուժ չի մնացել մեր մշտական վեճերի պատճառով: Ինչպես հասկացնեմ սկեսուրիս, որ մենք ուզում ենք ազատ ապրել, մնալ երոկւսով… չեմ ուզում նեղացնել նրան, բայց էլ չեմ կարողանում ինձ զսպել:

 

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: