Որդուս ու հարսիս օգնեցի բնակարան գնել Երևանում, իսկ հիմա նրանք նույնիսկ իրենց տուն չեն թողնում ինձ

Որդիս արդեն մոտ 5 տարի ամուսնացած է։ Մինչ վերջերս ես ու հարսս հրաշալի հարաբերություններ ունեինք։ Չեմ ասի, որ շատ մտերիմ ու ջերմ, բայց ոչ մի լարվածություն, բացասական ոչինչ չկար։ Պարզապես մենք մարզից ենք, և որդիս ամուսնանալուց մի քանի ամիս հետո տեղափոխվեց Երևան, ստացվեց, որ միմյանցից գրեթե 100կմ հեռու ենք ապրում։ Հետևաբար ամսական 1 անգամ հանդիպելը արդեն ուրախանալու առիթ է։ Հիմնականում ես էի գնում նրան տուն՝ տոներին, հարսիս, որդուս, թոռներիս ծննդյան օրերին, բայց միշտ գիշերում էի և հաջորդ օրը տուն վերադառնում։ 

Не дружила с невесткой и не страдала, а теперь, когда осталась одна, поняла, что сын и внуки тоже во мне не нуждаются - Интернет странник

Մի քանի օր առաջ աշխատավայրում մեզ ասացին, որ նրանք, ովքեր չեն ուզում կրճատվել, պիտի վերապատրաստում անցնեն Երևանում։ Դասընթացների կուրսը տևում է 1 ամիս։ Ես էլ ուրախ-ուրախ եկա տուն, զանգեցի երեխաներին, որ հարցնեմ, արդյո՞ք կարող եմ իրենց տանը մնալ 1 ամիս։ Ես կասկած չունեի, որ նրանք կհամաձայնվեն, բայց դե չէի էլ կարող ուղղակի տեղյակ պահել, պիտի պարտադիր հարցնեի։ Սակայն հարսիս պատասխանը կարծես եռման ջուր լիներ ինձ համար։ Նա հայտնեց, որ առանց այն էլ իրենց տունը փոքր է, առաջարկեց, որ մի քանի աշխատողներով 1 ամսով տուն վարձենք, նույնիսկ խոստացան օգնել բնակարան գտնել։ 

Ես սա այն դեպքում, որ ես այն սկեսուրներից չեմ, ովքեր սիրում են քիթը մտցնել որդու ընտանեկան գործերի մեջ, երբեք չեմ խառնվել, ավելորդ հարցեր չեմ տվել, հարսիս իմ խրատներով չեմ հոգնեցրել․․․

Հիմա ինձ շատ վատ եմ զգում, շատ տհաճ էր։ Հետաքրքիր է, եթե հարսիս մայրը խնդրեր մնալ, նա էլի կմերժե՞ր։

Երևի նրանք արդեն մոռացել են, որ բնակարանի արժեքի 30 տոկոսը ժամանակին ես էի տվել, որ կանխավճարը տան, կարողանան հիփոթեքով գնել այն։ Մոռացել են, որ երբ հարսս 2 անգամ գնաց դեկրետ, ես էի 3-4 տարի շարունակ ամսական վճարի կեսը տալիս, իսկ հիմա նույնիսկ 1 ամիս չեմ կարող մնալ այդ տանը։

Որդուս դիրքը ինձ վերջնականապես հանեց հունից․ նա ուղղակի ուսերն է թափահարում, այսինքն ոչինչ չի կարող անել։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: